ലാമോട്രൈജിൻ

 

ഇരുണ്ട പകൽപാതയിലൂടെ  ഒറ്റയ്ക്കുള്ള സഞ്ചാരത്തിനിടയിലാണ്  ചിരിക്കാൻ മറന്ന ഒരാൾ എന്നെ ഒപ്പം കൂട്ടിയത്. കുറച്ചായി ഞാൻ അയാൾക്കൊപ്പമാണ് ,ഇനി കുറച്ചുകാലം അയാൾ എന്റെയൊപ്പമാണ്‌ . അയാളുടെ കെട്ടുപിണഞ്ഞ  വേരുകൾ എന്നിലാഴുന്നത്  ഞാനറിയുന്നു , എന്റെ ഉള്ളിലെ വെള്ളനിറമുള്ളതെല്ലാം വലിച്ചെടുത്തയാൾ കൂടുതൽ ശക്തനാകുന്നു.ജഡമായി ജീവിക്കുമ്പോഴും  ഒടുവിലെ ഓരോ കോശത്തിനുള്ളിലെയും  ജീവന്റെ ,സ്വബോധത്തിന്റെ ,കൂടുവിട്ടുപാറുന്ന മനസ്സിന്റെ ,ഓർമയുടെ  എല്ലാറ്റിന്റെയും ആത്മാവിനെ അയാൾ വലിച്ചെടുക്കുന്നു . വേരോടുന്നിടമൊക്കെയും ചുട്ട് തിന്നുന്ന , നിലയ്ക്കാത്ത വേരോട്ടമുള്ള,ദേഹത്താകമാനം മുളളുകളുള്ള ,കരിനീലതീണ്ടിയ പൂവുള്ള അയാൾ ...അയാൾ  എന്റെ കൈവിരലുകളിലൂടൊഴുകുന്നു , കണ്ണുകളിലൂടെ കരയുന്നു  , കാതുകളിൽ നിശബ്ദനായി കാതോർത്തിരിക്കുന്നു ..... വേരുകളോടിക്കാൻ മറ്റൊരു മൺശരീരത്തിനായി .