മരം പെയ്യുമ്പോൾ

നാളെറെയായി ഞാൻ നിഴലിലേക്കുള്ള ദൂരമളക്കുന്നു. വെളിച്ചമറ്റത്തിനാലാകുമിപ്പോൾ  നിഴൽപോലും എന്നിൽനിന്നകന്നിരിക്കുന്നു. സ്വന്തമായി നിഴൾരൂപമില്ലാത്ത ഞാൻ മറ്റൊരു നിഴലുടൽ തേടി നടന്നു. ചുവന്ന ചെമ്പനാകാശത്തിനു കീഴിൽ ഒരുപക്ഷെ എന്റെ നിഴൽ സ്വയമൊളിച്ചുകാണും. ഏറെ ദേശവും ഏറെ കാലവും.... ഏറെ നിറങ്ങളും ഏറെ ശബ്ദങ്ങളും.... നിഴലനകമുള്ളിടമെല്ലാം വെളിച്ചെമുള്ളിടങ്ങൾ. ഒടുവിൽ പണ്ടരക്കിട്ടടച്ച, ഓർമ്മകൾ  പുളിച്ചു നാറുന്നൊരു ചെമ്പുവീപ്പയിൽ- സ്വയം വെന്തുകത്തിയ ആത്മാവുരുകിയൊലിച്ച്, ചോരവറ്റിയ  എന്റെ നിഴലിന്റെ ചൂടിറങ്ങിച്ചുളിഞ്ഞ നീലദേഹം മുങ്ങി കിടന്നു വെളിച്ചം വാർന്നൊഴുകിയ തെളിഞ്ഞ പുലരികൾപോലുമെനിക്ക്  കരിനീല വിഷം തീണ്ടിയ ഇരുളനോർമ്മകളായി. മഷി വറ്റിയ നീല ഞരമ്പുകളിൽ കണ്ണുനീർ  നിലതെറ്റിയൊഴുകി. നൂറു സൂചിമുനകൾ ചേർത്തുതുന്നിയ മനസ്സിന്റെ   തളിരിതളുകൾ  പാടെ  കൊഴിഞ്ഞു വീണു. പിന്നെയെന്നോ   പകൽ തെന്നിമാറി രാവുവന്നെങ്കിലും എന്റെ കൺപീലികൾ നിഴൽത്തേടി നിന്നു. നിഴലിനൊരു വെളിച്ചമെത്തും വരെ.....

  ഇരുണ്ട പകൽപാതയിലൂടെ  ഒറ്റയ്ക്കുള്ള സഞ്ചാരത്തിനിടയിലാണ്  ചിരിക്കാൻ മറന്ന ഒരാൾ എന്നെ ഒപ്പം കൂട്ടിയത്. കുറച്ചായി ഞാൻ അയാൾക്കൊപ്പമാണ് ,ഇനി കുറച്ചുകാലം അയാൾ എന്റെയൊപ്പമാണ്‌ . അയാളുടെ കെട്ടുപിണഞ്ഞ  വേരുകൾ എന്നിലാഴുന്നത്  ഞാനറിയുന്നു , എന്റെ ഉള്ളിലെ വെള്ളനിറമുള്ളതെല്ലാം വലിച്ചെടുത്തയാൾ കൂടുതൽ ശക്തനാകുന്നു.ജഡമായി ജീവിക്കുമ്പോഴും  ഒടുവിലെ ഓരോ കോശത്തിനുള്ളിലെയും  ജീവന്റെ ,സ്വബോധത്തിന്റെ ,കൂടുവിട്ടുപാറുന്ന മനസ്സിന്റെ ,ഓർമയുടെ  എല്ലാറ്റിന്റെയും ആത്മാവിനെ അയാൾ വലിച്ചെടുക്കുന്നു . വേരോടുന്നിടമൊക്കെയും ചുട്ട് തിന്നുന്ന , നിലയ്ക്കാത്ത വേരോട്ടമുള്ള,ദേഹത്താകമാനം മുളളുകളുള്ള ,കരിനീലതീണ്ടിയ പൂവുള്ള അയാൾ ...അയാൾ  എന്റെ കൈവിരലുകളിലൂടൊഴുകുന്നു , കണ്ണുകളിലൂടെ കരയുന്നു  , കാതുകളിൽ നിശബ്ദനായി കാതോർത്തിരിക്കുന്നു ..... വേരുകളോടിക്കാൻ മറ്റൊരു മൺശരീരത്തിനായി .